Sollicitatieverhaal van dag

Officieel ben ik met pensioen, maar mentaal ben ik daar nog lang niet aan toe.

Met enige regelmaat komt er een interessante vacature voorbij (HRM) en dan

begint het te kriebelen. Met 40 jaar ervaring en alle denkbare opleidingen wil

ik daar dolgraag graag weer in bezig zijn, desnoods fulltime. Maar ik heb 2 handicaps:

Ik ben 65 en hoogopgeleid. Dat eerste is al ongeveer dodelijk en het tweede maakt

Het nog erger. Ik stel geen eisen, maar ik kan het schudden.

Waar ik me echt aan stoor is het onbenul bij veel selecteurs. Ik heb een paar duizend

vlieguren in selectie, maar wat je tegenwoordig aan de voordeur tegenkomt is vaak

schrijnend. Snelle hittepetitten van 23 met een Mbo-diploma moeten kandidaten

selecteren voor gekwalificeerde functies, maar waar de titel MA voor staat weten ze

niet. Laatst vroeg er een naar Bedrijfskunde en er staat duidelijk in mijn CV dat ik drie

post-HBO’s heb, waaronder Bedrijfskunde. Waarop het wicht serieus zei: “Oh ja, nu

zie ik het. Post-HBO, dat is toch een schriftelijke cursus, he.” En dat moet voor een

bedrijf selecteren.

Voor een vacature die voor 98% op mijn profiel paste kreeg ik per kerende mail een

afwijzing. Bij navraag kreeg ik –bij uitzondering- een eerlijk antwoord: u hebt veel meer

opleiding dan de baas en daarom wil hij u niet. 

Sollicitatieverhaal van de dag

Heb 30 jaar aan een stuk gewerkt. Ik heb verschillende functies gehad van produktiewerk tot planning. 

Ben 50 jaar, heb verschillende opleidingen gedaan intern en extern van logistiek manager en technisch afvalwaterzuivering. Heb een jaar gewerkt voor een uitzendbureau eerst een half jaar bij een bedrijf die kant en klaar maaltijden maakt alle werkzaamheden gedaan zag ik vacatures in de krant heb ik er op gesolliciteerd, wat denk je afgewezen. Heb ik gebeld waarom toen zeiden ze, ze zagen in mij geen procesoperator. 

Bij het 2e bedrijf aan de inpakband gestaan ook daar zag ik vacatures in de krant staan. Ook weer gesolliciteerd en wat denk je: ook weer afgewezen! Weer gebeld krijg je als antwoord hoe ik het in mijn kop kon halen om te bellen over de afwijzing. heb 3 jaar WW gehad ga nu in de bijstand en ja je moet solliciteren en ik wil weer aan het werk maar ja wordt er op dit moment helemaal moedeloos van. Ben dit klote land wel zo zat zoals ze zeggen, die mensen in den haag hebben geen klagen.

Sollicitatieverhaal van de dag

Ik ben 62 jaar en al 2 jaar werkloos, nu 200 brieven verder nog geen baan.
Krijg steeds te horen als ik een reactie terug krijg:

-1 Je past niet in het profiel
-2 Wij hebben teveel reacties gehad en hebben daarom een keuze moeten nemen, helaas u niet....
-3 Meer opleiding etc. etc. zelfs als ik solliciteer als lopende band medewerkster of iets
dergelijks moet je nog een hogere opleiding dan MBO hebben.
Ongeveer 1 jaar geleden ben ik door het UWV bij een bureau geplaatst en die zouden mij wel even helpen, nou dat is boffen........ (niet dus). Het enige wat ze voor mij kunnen doen is een stage/leerbaan, dit houdt in: een kans op een baan of je leert er wat van.

Maar helaas de werknemers waar ik gedumpt wordt (sorry, maar zo noem ik het) hebben al een stop op het aannemen van personeel of zijn al bezig om de contracten van hun personeel niet meer te verlengen.
Een leerbaan kan ik het ook niet noemen, want de werkzaamheden vallen al onder mijn ervaring van 45 jaar. Maar ja, op deze manier hebben deze werkgevers goedkope krachten, betalen geen salaris en geen loonbelasting, dit doet het UWV wel (de WW pot is toch groot/vol genoeg). Tevens doen deze stage werkers het werk wat anders een betaalde kracht kan doen (geen eerlijke concurrentie), maar wat maakt het uit want deze is nu ook ingeschreven bij het UWV (zijn contract werd immers niet verlengd). Het is een rare wereld. Minister Kamp zou zelf eens in een zodanige situatie terecht moeten komen.

Voor mij is het nog 1 jaar en dan houdt mijn WW op, ik heb dan 17 maanden geen inkomen ook geen bijstand omdat wij dan door het inkomen van mijn man net op de grens van het bijstandsniveau zitten. Kunnen wij lekker piekeren (tot ik 65 jaar + 3 maanden ben) hoe wij rond moeten komen. 

Een voordeel...... en deze is voor het UWV, want die kan dan zeggen 1 werkeloze minder.....

Piekerende en slapeloze WW-er

Sollicitatieverhaal van de dag

Na 40 jaar aan een stuk gewerkt te hebben zit ik nu 3 jaar in de WW. Ik ben 140 sollicitaties verder en ik heb nog niets. Ik heb gereageerd op vacature 65+, dit uitzendbureau wilde wel maar de werkgever vond me te jong. Dus je merkt wel 58 te oud is dus kun je het wel vergeten. 

Wat nu verder? Ik weet het niet, ik probeer nu een wsw functie te krijgen, ook dat zal wel niet lukken. De ondernemer wordt er beter van en de werknemer mag het uitzoeken. Dit wordt alleen maar erger, zeker in deze tijd. Maar ja zeggen ze bij het UWV, geef de moed niet op en tot ziens dan maar. Ook heb ik een buitenlandse achternaam. Ik ben hier geboren dus dit extra melden als u solliciteert, zegt het UVW mogelijk scheelt dit.

Sollicitatieverhaal van de dag

Dag allemaal, ik denk dat niemand elkaar iets kan/moet verwijten. Het ligt gewoon aan de crisis. Ik ben nu 61 jaar. Na mijn 55e is het me nog gelukt om 2x een tijdelijke baan voor een jaar te krijgen. Op basis van mijn ervaring.(Ter info: bij het eerste bedrijf werd ik boventallig, nadat ik hier 25 jaar had gewerkt. Het was mijn eer te na om daar afwachtend te gaan zitten afwachten totdat ze me iets zouden aanbieden.) Helaas waren beide banen geen goede keus. Bij beiden had het iets te maken met het me niet aan kunnen passen aan de cultuur binnen het bedrijf, waarbinnen ik ook inderdaad niet paste. (Wist ik eigenlijk zelf al voor en na het sollicitatiegesprek, maar ik hoopte tegen beter weten in dat dit wel mee zou vallen. Iedereen zegt dat je alles wat je kunt krijgen moet accepteren, dus ik vond het een prestatie dat het me nog gelukt was om toch een relatief goede baan te vinden. Coaches geven aan: doe wat je hart je ingeeft, weet je kwaliteiten etc. Helaas heb ik in mijn sollicitatieperiode maar 1 baan gezien waarvoor ik me echt zou willen inzetten. Ben hier overigens ook voor uitgenodigd, maar helaas hadden anderen een meer recente en op de functie gerichte werkervaring.) 

Na mijn 58e is het inderdaad niet meer gelukt om aan de slag te komen. Was het in 2007/ begin 2008 nog interessant om ouderen in dienst te nemen, vanaf 2009 begon de crisis inderdaad erg toe te slaan en nu willen werkgevers inderdaad liever jongeren die je een flexibel of tijdelijk contract kunt aanbieden. En natuurlijk voor minder dan waarvoor ik gewerkt heb. Voor functies die ik gehad heb, krijg je nu gewoon 1 of 2 schalen minder. 

Laten we vooral niet vergeten, dat mijn generatie niet heeft overzien dat de bomen niet tot in de hemel kunnen groeien. Ik vind het niet erg om stappen terug te moeten en ik kan het gelukkig ook gezien mijn leefwijze. Voor de jongeren vind ik het allemaal erger. Alle zekerheden etc. waar onze generatie ook voor gewerkt heeft en voor gestreden, worden in minder dan een jaar of 5 vrijwel volledig afgebroken. We zijn weer terug bij een nieuwe vorm van slavernij, waarbij werkgevers kunnen bepalen wat ze ' hun onderdanen' willen bieden. (Denk overigens wel dat de goede werkgevers hier boven staan, omdat uiteindelijk een bedrijf ten onder zal gaan aan niet gemotiveerde, onvoldoende betrokken medewerkers)

Ondernemers van middelbare leeftijd zijn minder innovatief

Oudere ondernemer boekt minder winst

AMSTERDAM – De leeftijd van de ondernemer heeft invloed op de prestaties van het bedrijf. Hoe ouder, hoe minder winst, omzet en werkgelegenheid.

© Thinkstock

Dat blijkt maandag uit onderzoek van Panteia/EIM. Ook de innovatiekracht neemt af met het stijgen van de leeftijd van de ondernemer.

Ondernemers van middelbare leeftijd, tussen de 45 en 55 jaar, hebben een kleinere kans op omzetgroei dan hun jongere collega’s. Voor mensen boven de 55 jaar geldt dit nog sterker. Hetzelfde effect is zichtbaar bij de ontwikkeling van werkgelegenheid en winst.

Innovatie

Oudere werknemers blijken bovendien minder te doen aan procesinnovaties. Productinnovatie blijft wel op peil. Naast leeftijd speelt ook het opleidingsniveau van de ondernemer een rol als het aankomt op innovatie.

Het onderzoek is gebaseerd op gegevens van het mkb-beleidspanel, bestaande uit ongeveer 2000 ondernemers.

Door: NUzakelijk

Winnaar leeft langer dan verliezer

Waarom winnen winnaars, hebben machthebbers macht én corrumpeert het? En waarom leeft een Oscarwinnaar vier jaar langer?

Waarom leeft een Oscarwinnaar vier jaar langer? Dit soort vragen stelt én beantwoordt Ian Robertson in ‘Het Winnaareffect’. Hij neemt de lezer mee op een fascinerende zoektocht langs de diepste delen van de hersenen, langs de zoon van Picasso en langs de gehele evolutie. Dat pad loopt via muizen, vissen en Dzjengis Khan naar wereldvreemde ceo’s van de Amerikaanse auto-industrie. Het zijn de topmannen die in zeer prijzige privéjets naar Washington vlogen om daar te bedelen om miljardensteun voor hun wankelende bedrijven.

Het antwoord op de vraag waarom winnaars winnen is bedriegelijk simpel: winnaars winnen omdat ze winnen. Het is ook om die reden dat Mike Tyson eerst een paar minkukels moest neermeppen, voordat hij – na drie jaar in de gevangenis - opnieuw wereldkampioen zwaargewicht kon worden. Wat de wetenschap pas recent weet, weten bokspromotors al zolang ze pupillen naar de top begeleiden. Winnen doet winnen. Maar er is meer.

Testosteron

Winnen heeft alles met dominantie te maken. Wie vecht en wint, wint territorium, beter voedsel of zelfs een hele harem. En meestal alle drie tegelijk. De beloning is macht en aanzien. Maar winnen verandert ook de hormoonhuishouding. De testosteronniveaus stijgen bij elke overwinning. En dalen na de zege ook weer. So far so good. Maar die pieken in dat mannelijke hormoon doen nog iets. Ze veranderen de fysiologie van de hersenen. Ze worden er beter in de signalen van de testosteron op te pikken. Elke volgende piek maakt nog agressiever, nog vechtlustiger en alerter. De hersenen worden door te winnen voorbereid op de volgende overwinning. Winnen start een positieve feedbackloop.

Thuisvoordeel

Is de heilige graal van succes dan maar gewoon beginnen met winnen? Ja en nee. Je moet ergens beginnen om aan de top de te komen, dus beginnen met winnen is sowieso handig. Maar niet elke overwinning heeft hetzelfde effect op de hersenen. Een winst op eigen territorium doet wel wat voor het primen – voorbereiden - van de hersenen. Een winst op andermans terrein blijft zonder gevolgen en draagt niet bij aan de winners mood. Het thuisvoordeel bestaat. Het testosteronniveau van voetballers die thuisspelen is hoger dan van atleten die in een ‘vijandelijk’ stadion aantreden. De impact van winst is contextafhankelijk. Dat is één van de wezenlijk nieuwe inzichten die Robertson presenteert.

Kip of ei

Voor winnaars is het dus cruciaal of ze hun overwinningen behalen in een uit- of thuiswedstrijd. Dit gegeven roept verdere vragen op. Is een winnaar een winnaar bij de geboorte of wordt een winnaar pas een winnaar als de juiste omstandigheden zich voordoen? Wat is er eerder, het territorium of de winst? De kip (haan) of het ei?

Zwellende testikels

Het territorium is een voorwaarde. De vis, in dit geval een Cichlide die in het Tanganyikameer in Oostelijk Afrika leeft, levert het bewijs. De mannetjes komen voor in twee verschillende gedaanten. De ene is kleurrijk, met imponerende vinnen en enorme testikels. Dit zijn de T-vissen, die alle vrouwtjes bevruchten en agressief en dominant zijn. Zij hebben een territorium. De andere mannetjes zijn grijs, angstig en hebben verdorde nutteloze geslachtsorganen. Zij ontberen een eigen stukkie water en gaan door het leven als anonieme NT-vissen. En toch kan de grijze underdog in één etmaal transformeren in een sierlijke macho met gezwollen testikels die met zijn zaad de soort verder brengt. Een waar raadsel.

Meeuw

De grijze sukkel lijkt in alle opzichten in het nadeel. Geen seks, geen territorium en ook nog het slachtoffer van zijn kleurrijke en agressieve broer. Maar ze hebben één voordeel. Zij zijn vanuit de lucht, waar meeuwen rondcirkelen op zoek naar hun volgende maal, nauwelijks zichtbaar. Het zijn de macho’s die door hen uit het water worden gevist en een met hun verscheiden een vacant territorium achterlaten. En hier geldt wie het eerst komt wie het eerst maalt. De gelukkige NT-vis die de erfenis opeist ondergaat de verandering – ook in zijn hersenen - en wordt net zo’n agressieve vrouwenverslindende T-vis. Het territorium schept de winnaar met bijna absolute macht op zijn eigen terrein.

Seksdrive

Terug naar de mensen, terug naar de winnende mannetjes. Mannen met macht, we zien ze ook in het bedrijfsleven. Hun hogere testosteronniveau gaat gepaard met een bijna ontembare seksdrive. Al die overspelige ceo’s (en politici) kunnen het niet helpen. Ze zijn het slachtoffer van hun eigen winst en de veranderingen die hierdoor in de hersenen optreden. Het is maar één effect van het voortdurende succes. Maar wel één met verstrekkende gevolgen. De genen van de Mongoolse wereldrijkstichter Dzjengis Kahn(eerste helft 13de eeuw) zijn nu nog (zo’n 42 generaties later) in ongeveer acht procent van alle Aziatische mannen te vinden.

Macht en stress

Een popwijsheid: ‘Als je wint heb je vrienden’. Dat klopt natuurlijk, maar wie heel veel wint heeft ook veel vijanden en de bedreigingen komen van alle kanten. Hoe meer territorium er te beheersen valt hoe kwetsbaarder de eigenaar. Niet alleen de reële gevaren zijn talrijk, ook het eigen ego ligt onder een constant spervuur van hoge verwachtingen en de noodzaak om te blijven winnen. Kortom stress! Het brein en reageert – na al die winst – door machthebbers te voeden met andere hormoonspiegels dan bij ons gewone stervelingen. Ze worden actie- en doelgerichter, zijn vaak beter in staat geraakt om de hoofdlijnen te zien en spelen het spel doortastend. Allemaal dankzij het samenspel van testosteron, dopamine – de drug van winnaars die ook met seks en cocaïne geactiveerd kan worden- en het stresshormoon cortisol en de veranderingen in de hersens die daarvan het gevolg zijn. Hierdoor verliezen machtige winnaars hun empathische vermogens. En soms zelfs het contact met de alledaagse werkelijkheid. Zie daar, de reden dat de top van de Amerikaanse automobielindustrie in drie dure zakenjets naar Washington vlogen om daar te bedelen om geld. De chronische winnaar verliest het gevoel voor verhoudingen. En het zijn gestreste baasjes. Zoveel stress maakt vroeg oud en dat hoge testosteron is ook niet goed voor het hart.

Oscar

Blijft er nog een belangrijk raadsel over. Hoe komt het toch dat Oscar winnende acteurs gemiddeld vier jaar langer leven dan acteurs die alleen maar genomineerd worden? Of wat dat betreft Nobelprijswinnaars die twee jaar aan hun leven kunnen toevoegen na het winnen van het allerhoogste in hun discipline? Robertson weet het antwoord. Deze winnaars zijn van de buitencategorie. Zij zijn verlost van de druk van het moeten blijven winnen. Hun ego’s hebben de ultieme erkenning gekregen, niemand neemt hen die overwinning nog af en die zekerheid duurt levenslang. Zij zijn verlost van de stress van de macht, de druk van het moeten blijven winnen.

Bron.mt.nl